Egilea: Mattin Solis Uitzi

Mugimenduan nabaritzen dut ingurua. Itsasontzi bateko kamarotean nagoela dirudi. Orduan ireki ditut begiak. Gela ilunpean dago, etxean nago beraz, nire logelako ohean etzanda. Buruko min izugarria dut eta alkohol zaporea ahoan.

Besoa luzatu dut mesanotxera, ordularia begiratzeko asmoz, baina zaila egin zait bertan agertzen diren zenbakiak enfokatzea. “Geldi zaitezte une batez, mesedez, ordua garbi ikusi nahi dut” pentsatu dut nire barrenerako. Azkenean, enfokea hobetu ondoren, 13:38 ikusi dut markatuta. Jesus! Eta oraindik ohean!

Buruari bueltaka hasi naiz, aurreko gaueko pasarteak gogoratu nahian, baina zaila egiten zait. Lagunekin nire urtebetetze eguna ospatzeko sagardotegi bazkaria izan genuen eta Hernani inguruan ibili ginen arratsalde osoa. Egia esan, parrandarako izugarrizko gogoa nuen. Hala ere, ez naiz ondorengo ezertaz oroitzen. Nola iritsi naiz etxera? Zein ordutan? Mugikorra hartzea okurritu zait. Bertan mezu ugari ditut. “Itzela gaztiak!”, “Horrelako gehiago in ber ditugu!”, “Ze Amaiur? Atzo zer ;)”. Ba ez naiz ezertaz gogoratzen. Azkenean, ohetik altxatzeko esfortzua egin eta dutxara bidean jarri naiz.

Azken hilabeteak ez dira batere errazak izan niretzat. Duela hilabete pare bat bikotekidearekin, Ukerdirekin, harremana bukatu nuen. Bion erabakia izan zen, ustekabekoa hasiera batean, baina denbora generaman erdi-ipurdi. 2 urte generamatzan ofizialki bikote moduan, baina harremana aspaldidanik izan dugu. Gaztetan oso lagunak ginen, baina hori bakarrik. Harreman oso estua genuen, eta askotan brometan galdetzen ziguten ea gure artean zer zegoen. Nire aldetik, hasieran lagun bezala bakarrik ikusten nuen, baina egia da berarekin batera oso eroso sentitzen nintzela eta ongi pasatzen nuela.

Unibertsitate garaian bakoitzak bere bidea hartu genuen. Nik etxean ikasten jarraitu nuen, Donostian, magisteritza. Bera, aldiz, Bilbora joan zen soziologia ikastera. Ondorioz, geroz eta gutxiago elkartzen hasi ginen, bereziki asteburutan. Tarte honetan, bakoitzak bere bidea hartu zuen, baita bikote harremanetan ere. Ni klasekide batekin hasi nintzen harremanetan, eta berak ere unibertsitate giroan ezagutu zuen bere bikotekidea. Gure aldetik, aldiz, mezuak idazten jarraitzen genion elkarri, lagun bezala.

Hala ere, unibertsitate garaiak amaitu ostean, berak bere harremana eten eta Donostiara itzuli zen. Nik ere nire erlazioa amaitu nuen. Ondorioz, berriz ere, sarritan elkartzen hasi ginen. Gure artekoa intentsitatez handituz joan zen eta behin, Donostiako Aste Nagusiko gau batean, elkarrekin liatu ginen. Zerbait naturala izan zen. Biok nahi izan genuen zerbait izan zen. Hortik aurrera, gure bikote erlazioa hasi genuen.

Nahiko trantsizio naturala izan zela esango nuke, intentsitate berdinarekin geratzen jarraitu genuelako baina, orain, intimitate handiagoarekin. Gure arteko erlazioaren azken hilabeteetan aldiz intentsitate hori murriztuz joan zen. Ni eroso nengoen berarekin, baina berak beldurra zuen. Gure artekoa bukatuko balitz zer gertatuko litzatekeen pentsatzeak beldurtzen zion. Ni bera lasaitzen saiatzen nintzen, beldur horiek naturalak zirela adieraziz eta etorkizuneko irudikapen horiek bere burutik kentzen saiatuz. Batzuetan lortzen nuen bera lasaitzen, baina handik aste batzuetara berriz hasten zen berdinarekin.

Geroz eta deserosoago sentitzen nuen gure artekoa, eta ez nuen ondo ikusten Ukerdi. Horrela, harremana uztea erabaki genuen. Tarte guzti honetan, apenas idatzi diogu elkarri eta zaila da askotan zer egin erabakitzea. Nik idatzi nahi izaten diot, baina ez dakit nola hasi. Askotan saiatu izan naiz bere txatean mezu bat idazten. Hasi ere egiten naiz batzuetan, baina kaka egiten naiz gainean eta ez dut pausua ematea lortzen. Bera berdin egongo ote da? Ez da erraza maite izandako bati horrela, filtrorik gabe, idaztea; inongo barrerarik gabe. Garbi dago nire urtebetetze egunaz oroituko zela, deitu edo idatzi nahi izango dit? Seguraski bai, baina zail ikusten dut, tamalez.

Orain arte, nire burua distraitzen ahalegindu naiz; eta, horregatik, parranda gogoa. Baina ez dut gaueko ezer ere ez gogoratzen.

Bazkaltzeko hozkailuan atzotik gordetako pizza zatia berotu eta osorik jan dut. Igande arratsaldeak aspergarriak izaten dira, beraz, pelikula bat ipintzea erabaki dut. Hala ere, segituan idatzi dit kuadrillako Alaitzek, kafe bat hartzera animatzen naizen galdetzeko. Baietz esan diot. Arropa jantzi, mugikorra hartu eta etxeko atea zeharkatu dut kalera ateratzeko.

Normalean, Xanti tabernan elkartzen gara, etxetik 10 minutura dagoen betiko tabernan. Kalean jende gutxi ikusten da, igande arratsaldero bezala. Oso lasai dago dena. Momentu hauek aprobetxatzen ditut kalea beste patxada batez gozatzeko. Hala ere, lasaitasuna segituan bukatu zait mugikorra deika hasi zaidanean. Bat-batean, gorputza paralizatu eta Ukerdirengan pentsatu dut, baina pantailan ez da bere zenbakia ageri. Dei anonimo bat agertzen zait, bera izango ote da benetan? Bitan pentsatu gabe deia hartu dut.

– Bai?

Ez dut erantzunik jaso. Une horretan bertan bukatu da deia. “Txantxa bat izango da” esan dut nire barrenerako, burua engainatu aldera.

Xantira iristean Alaitz bertan dago, eta kafe bat eskatzera sartu naiz zuzenean barrura.

– Zer Amaiur? Atzo ongi bukatu al genuen gaua? – Galdetu zidan irribarre bihurri batekin.

– Ba ez dakit, baina baietz esango nuke. Etxera iritsi eta lo bertan egin dut, inoiz ez bezala.

– Nola? Zure etxean? Baina ez al zenuen ezagutu zenuen pertsonarekin ezer egin? Oso bero zineten…

– Ba ez dakit. Ez naiz ezertaz oroitzen. Norekin nengoen?

– Ez nuen ezagutzen, baina itxura galanta zuen. Hala ere, orain diozula, tabernatik bakarrik ateratzen ikusi zintudan, egia da.

– Bakarrik?

– Bai. Uste dut norbaitek deitu zizula telefonoz. Eta alde egin zenuen.

Horrek soluzio erraza zuen. Nire mugikorra atera eta azken deien erregistroa aztertzen jarri naiz.

00:12 Anonimoa (00:01)

01:30 Anonimoa (00:01)

03:22 Anonimoa (00:56)

16:33 Anonimoa (00:01)

Guztiak dei anonimoak dira, eta ez dut bakarra ere oroitzen, gaurkoa izan ezik. Badirudi pertsona berberaren deiak direla, baina denak modu anonimoan egindakoak dira.

– Zein ordutan ikusi ninduzun ateratzen?

– 03:22ko deiarekin esango nuke.

Beraz, “Anonimoarekin” berbetan egon nintzen bart eta, horrezkero, lagunek ez ninduten ikusi.

Dei horretan hitz egindakoa oroitzen ahalegindu naiz, baina ez dut ezer gogoratzen. Kuriosoa da, izan ere, lehenago deia jaso dudanean ez dut erantzunik jaso, baina, bart, ia minutu batez egon nintzen dei barruan. Hitz egin genuen edo minutu batez egon nintzen isilik? Egia esan, ez dakit, baina nire burua estutzen hasi zait.

– Ondo zaude Amaiur? Mamu bat dirudizu.

Ezer esan gabe etxerako bidea hartu dut.

Etxera iristean gauza minimoena egitea ere asko kostatu zait. Ez dut ezertarako gogorik. Buruan zerbaitek klik egin dit eta beldurrak itotzen hasi nau. Pentsatzen nuen hobetzen ari nintzela, baina kolpe batez ikusi dut ezetz, oraindik gaizki nagoela.

Etxea ilun dago jada, arratsaldeko seiak pasatxo diren arren. Isiltasuna da nagusi zirrikitu guztietan eta sentsazioa hotzarena da. Badirudi dena geldirik edo etenda dagoela hemen, denborak aurrera egingo ez balu bezala. Gauza guztiak bere tokian daude. Aurretik jan dudan pizzaren arrastoak oraindik ere hor daude. Oheak ere egin gabe jarraitzen du, etxetik atera naizenean bezala.

Denbora tarte honetan kalera atera, Alaitzekin egon, kafea hartu eta berriz itzuli naiz etxera. Eta hemen dena berdin dago, denborak aurrera egin duen arren. Horren froga bakarra argitasunarena da, lehen baino ilunago baitago dena.

Denborak aurrera egiten duen bezala, gauza batzuk beti berdin daudela dirudite, baina hori erlatiboa izaten da askotan. Harremanekin ere antzekoa gertatzen da zentzu batean: gauzak aurrera doaz denak berdin jarraitzen duela iruditu arren. Gure ingurukoak berdin daudela iruditzen zaigu askotan, denboran aldaketak egon badira ere. Ukerdirekin harremanak aurrera egin zuen, nahiz eta gure artekoan aldaketa nabarmenik ez egon, itxuraz. Berarekin elkartzen nintzen bakoitzean dena berdin topatzen nuen, aurretik utzitako lekuan zegoela zirudien. Hala ere, harremanak ere aldakorrak dira, gure ingurua bezala, nahiz eta horrela ez iruditu. Lehen arratsaldean etxea utzi dudanean, dena modu batera zegoen eta, ondoren, etxera itzultzean berdin. Baina benetan hala ote?

Pentsatzen jarrita, espazioan aldaketa nabarmen bat egon da: argitasuna. Arratsaldeko lehen orduan argia zegoen bitartean, ondoren, etxera iristean, ez. Horrek ingurua hotz egotearen sentsazioa eman dit. Beraz, nahiz eta dena berdin egon, ez zegoen berdin. Denborak guztia aldatu du: harremanak eta ingurunea. Nahiz eta gauzak leku berean utzi ditugula iruditu, ez da guztiz horrela izaten. Denbora pasa da eta, beraz, aldaketak egon dira.

Atzera itzultzeko aukerarik dago? Hau da, etxea lehen zegoen bezala egotea lor dezaket? Teoriak ezetz dio, denborak aurrera bakarrik egiten duelako. Gauzak lehen zeuden bezala topatzeko guk behartu behar dugu zerbait: arropak lehen zeuden bezala ipini, janari arrastoak modu aleatorioan utzi harraskan, sofako burkoa lurretik bota… Hala ere, inoiz ez da guztiz berdin egongo. Borondatea bai, baina zerbait gehiago behar da.

Gogoeta honen trantzearen ondoren, bat-batean, nire mugikorreko doinua entzuten hasi naiz. Hasieran ez naiz konturatu, egongelako mahaian utzi dudalako etxera sartzean. Segundo pare bat behar izan dut, beraz, soinua nondik datorren identifikatzeko. Mugikorra eskuan hartzean pantailara begiratu dut, nork deitzen duen begiratzeko. Berriz ere anonimoa. Bihotzeko bulkadak areagotu egin zaizkit, inoiz ez bezala. Denbora txiki batez pentsatu behar izan dut zer egin, baina azkenean deia hartu dut.

– Bai? – Galdetu dut berriro ahots urduriarekin.

Ez dut erantzunik jaso, baina ez da deia amaitu. Beste aldean arnas soinua nabaritzen da.

– Ez dakit nor zaren, baina agian nahastu egin zara.

Ez dut erantzunik jaso. Beste segundo bateko tartea utzi ondoren bota dut:

– Beno, ez dut denbora galtzeko gogorik, ongi izan.

Deia amaitzeko botoia sakatu aurretik, ahots ezagun eta goxo baten erantzuna entzun da beste aldean, urduri.

– Ez dut beste modu egokiagorik topatu zurekin harremanetan jartzeko, baina ezin nuen gehiago. Maite zaitut.

Ez nintzen gogoratzen zein goibelak izaten diren eguneko lehen orduak. Eguzkia oraindik Alemania aldean egongo da, baina gaurko egunean ez dut uste bere presentziarik izango dugunik, beste behin ere. Portzierto, aterkia hartzea ahaztu zait.

Berandu nabil. Neguko egunetan beti kostatzen zait ohetik ateratzea. Mantek zigilatuta dauden sobreak dirudite eta, ni, barruan atera ezinik dagoen mezua. Kanpoko hotzak, gainera, ez du laguntzen lehen hanka oheko berotasunetik ateratzen. Hala ere, gaurko honetan, inoiz baino gehiago iraun dut ohe barruan, eta denbora nire kontra doa hasieratik. Ez dut ondo lo egin gainera, azken asteetan bezala.

Ohetik ateratzean, sukaldean, nire betiko bizikidea dut zain, Lula. Begietara begiratu dit eta ez dakit zer ariko den pentsatzen nitaz, baina asko kostatzen zait aktibatzea eguneko lehen orduetan. Betiko gosaria eman diot eta pozik geratu da katu gixajoa. Nire aldetik, irratia piztu eta eguna planifikatzen jarri naiz nire baitan, sukaldean kafea hartzen dudan bitartean. Ez dakit, hala ere, zer planifikatu behar dudan, egunak baitira ezer berezirik egiten ez dudala. Lanean 8 ordu igarotzen ditut eta etxean beste hainbeste. Gainerako tartea lo egiteko daukat erreserbaturik. Bide batez, irratian aipatu dute gaur, berriz ere, euria egingo duela, aste osoan zehar bezalaxe. Gauza askorik planifikatu behar ez ditudanez, Niagarako urek goitik behera egiten duten abiadura berean edan dut kafea. Jarraian Lula agurtu, irratia itzali eta lanera bidean jarri naiz.

Etxetik lanera 33 minutu eta 47 segundo ditut, baina gaur komeni zait marka pertsonal hori gainditzea: ahalik eta gutxien bustitzeko, batetik, eta nagusiaren aurpegia ez ikusteko, bestetik. Nire oinak martxa automatikoan ipini eta erritmo onean abiatu naiz.

Ibilbidean zehar, normalean, ez dut gauza askoren inguruan pentsatzen, baina goizetik galduta sentitzen dut burua. Adinaren krisiaren inguruan askotan entzun dut, baina niri kolpe batean iritsi zaidala iruditzen zait. Amak beti esan izan dit berdin duela norekin gauden edo ez, garrantzitsuena norbera bere buruarekin ongi egotea dela. Gainera, nire etorkizun hurbila Lularekin bakarrik ongi ikusten nuen. Ez nuen gehiagorik behar. Oraingoan, ordea, desberdina da. Etxea handia egiten hasi zait, handiegia, eta ez dut aukerarik ikusten hutsune hori betetzeko. Iluna irudikatzen dut bizitokia azkenaldian. Agian horregatik hasi naiz honi bueltaka kalera ateratzean.

Lanera noala beti egiten dut ibilbide berdina. Espaloi berdinetik pasa, errepidea leku beretik gurutzatu… Baldosa berdinak zapaltzen ahalegintzen naiz. Inguru guztia kontrolatzen dut. Gaurko honetan, ordea, inguruko guztia iruditzen zait normalean baino desberdinagoa. Kaleak estuago eta gertuago sentitzen ditut. Gaur, bereziki, inguruan jende gehiago dabilela iruditzen zait. Kopetatik ez dakit izerdia edo euria den erortzen zaidana. Horrela, martxa arindu dut.

Bide osoan zehar etxebizitzen ondotik igarotzen naiz etengabe eta nire alboan paretak besterik ez ditut sentitzen. Halako batean, pareta luze baten albotik pasatzen ari nintzela, korronte hotz bat sentitu dut nire ezkerraldean. Hasiera batean aurrera jarraitu dut, inertziaz, hankak modu automatikotik kendu ditudan arte. Atzera bi pausu eman eta burua ezkerretara biratu dut. Begiak zabalik geratu zaizkit baina, aldi berean, galdera ikur bat agertu zait kopetan. Uste nuen ibilbide osoko elementu guztiak ezagutzen nituela. Tunel ilun bat dut begien aurrean, zeinetan ez den amaierarik ikusten. Aurpegian aire hotza besterik ez dut jasotzen eta horrek barruko tenperaturaren erantzuna ematen dit. Nire inguruan, jendeak, ez dio jaramonik egiten zuloari. Beti egon izan ote da hor? Mikrosegundo batean hitz bat etorri zait burura: LANA. Horrela, begiak bi aldiz kliskatu eta berriz ekin diot martxari. Ez dut denbora gehiago galtzeko aukerarik.

Azkenean 32 minutu eta 52 segundoan gelditu dut eskumuturreko denbora, eta aurpegia kolpez alaitu zait, bederen.

– Zertan zabiltza? Segi komunera ongi lehortzera, gaixotzerik nahi ez baduzu!

Nagusia entzun dut nire atzean. Zentzuzko ezer esateko tarterik hartu gabe, modu instintibo batean, komuneko bidea hartu dut.

Behin lanean jarrita, ordenagailuko pantailatik jaso dut goiz guztian zehar jaso dudan argitasuna bakarra. Lanean ezin izan dut askorik egin, etengabe aritu bainaiz tunelean pentsatzen. Nola ez dut lehenago ikusi? Gainera, lanean aritzea ez da erraza niretzat, etxean bezala, hemen ere, ez baitut norekin hitz egin.

Tunela benetakoa zen edo ez ikusteko, online mapa bilatu dut ordenagailuan eta, kale ikuspegiaren bitartez, zuloa topatu dudan kalera sartu naiz. Bertan ez dago zulorik, pareta besterik ez da ageri. Une batez lasai geratu naiz, guztia nire imajinazioaren parte izan dela pentsatu baitut. Hala ere, kaleko irudia duela bi urtekoa dela agertzen da pantailan, beraz, berriz ere zalantzak sartu zaizkit. Ondoren, herriko albistegietan begiratu dut, agian obra batzuen ondorioz sortutako zulo bat izan delako, baina ez, ez dago obrarik bertan.

– Aizu! Biharko prest izan behar duzu urteko plangintzaren balorazioa eta orain arte ez zaitut ezer egiten ikusi! – Hasi zait bat-batean nagusia oihuka nire atzean.

Sustoa jaso ondoren, erantzun diot burua makurtuz:

– Bai bai, oraintxe jarriko naiz.

Konturatu orduko, eta lanean 8 ordu 6 minutu eta 2 kafe hartzen igaro ondoren, etxera itzultzeko ordua iritsi zait. Kalean ez du euririk ari, baina eguzkiak Estatu Batuetarako bidea hartu du dagoeneko. Hala ere, berdin dio, tunelak bere lekuan jarraituko du.

Tunelera iritsi naizenean parez pare jarri naiz bere aurrean. Berriz ere hotza sentitu dut nire azalean baina, beste aldean, ez da ezer ikusten. Inguruko jendea nire atzetik dabil, lehen bezala, jaramonik egin gabe parean dudanari. Ez dute nirekin txokatzeko asmorik ere erakusten. Berdin zait. Nire unea dela iruditzen zait. Bat-batean, zerbait entzun dudala iruditu zait tunelaren barruan. Begiak itxi ditut orduan, garbiago entzungo dudanaren esperantzarekin. Zerbait sumatu dut baina, oraingoan, ez dut aurretik entzun soinua, nire atzetik baizik.

– Zer ikusten duzu? – Ahots goxo batek.

Nik oraindik begiak ireki gabe, eta erreflexuz, bota dut:

– Iluntasuna, besterik ez.

– Nik bezala orduan.

Une horretan, begiak ireki eta atzera begiratu dut. Segundo batez kostatu zait, baina bere irribarreak txikitako oroitzapenak ekarri dizkit.

– Amets?

– Ez nekien beste inork ere ikusten zuenik tunela!

– Gaur konturatu naiz hemen zegoela. Ikusten dugun bakarrak al gara?

– Ez dut beste inor ezagutzen.

Amets ez da asko aldatu itxuraz egia esan, baina deigarria egin zait bere aurpegia lehen aldiz ikusi dudanean. Bere berri izan nahi nuen eta kafea hartzera gonbidatu dut. Eguna planifikatzea gainbaloratuta dago.

Berarekin pasatako denbora abiadura bizian pasa zait. Asko jota 2 ordu eta 13 minutuz egon gara, baina harrigarria egin zait, hainbeste denboraz elkarrengandik hain urrun egon ondoren hain gertuko sentitu izana. Bere bizitzako pasarteak kontatu dizkit. Nola Alemanian egon izan den urte luzez lanean eta nola, pandemia garaian, etxera itzuli behar izan zuen. Azken urte hauetan hemen dabil lanean, baina ez dago guztiz eroso. Gurasoak hil zitzaizkion eta ez du gertuko beste inor inguruan. Lanean topera dabil eta alokairua ordaintzeko zailtasunak ditu.

– Gainera, azken asteko egunek ez dute laguntzen. Dena oso ilun bezala dago. – Esan du Ametsek gogogabe.

Etxera iristean, Lulak eman dit ongietorria, beti bezala. Dutxa bero bat hartu ondoren ohera sartu naiz, biharko egunerako indarrak hartzeko esperantzaz.

_____________

Ohetik normalean baino 2 minutu lehenago atera naiz oraingoan. Denbora hori probestu dut sukaldeko leihora hurbildu eta berriro ere eguna lainotuta dagoela ikusteko. Behintzat ez du euririk ari. Betiko errutina errepikatu ostean, kalera atera naiz lanera bidean, betiko ibilbidea errespetatuz. Azken egunetako legea jarraiki aterkirik gabe atera naiz etxetik. Faltan bota dut etxe ondoko lehen zebrabidea zeharkatzean sekulako euri-jasa bota duenean. Nire hobe beharrez korrika hasi naiz. Halako batean, berriro ere, aire hotz bat sumatu dut albo batean. Tunela. Nire urratsak gelditu eta berriro jarri naiz parez pare hari begira. Dena ilun jarraituko zuela espero nuen baina, oraingo honetan, zerbait ikusten da fondoan. Txiki-txikia da eta ezin dut asmatu zer den, baina ez dago ilun. Arnasestuka nago eta begiak zabal-zabalik ditut. Badakit ezin dudala denbora gehiagorik galdu, beraz, martxa berrekin eta lanera joan naiz ziztu bizian, nire burua ahalik eta gutxien bustiko den esperantzaz.

Lanean nagoela, Ametsen mezu bat jaso dut mugikorrean. Berak ere zerbait ikusi du tunel barruan. Kasualitate hau aprobetxatu dut beste kafe batera gonbidatzeko bera, lanetik atera ondoren.

Nire konfiantzazko kafetegira joan gara, lanetik oinez 5 minutura dagoen txoko goxora. Bertan eroso sentitzen naiz, beti egoten baikara betikoak kafea hartzen. Hara sartzean, segituan sumatu dut kafe usaina, eta zuzenean joan naiz fondora, nire betiko lekura. Gaurkoan jendez lepo dago.

– Oso bitxia da. Egunetan zehar ez zen ezer ikusten bertan eta, orain, lehen aldiz, zerbait dago bestaldean. – Bota du Ametsek eskuetan kafea duen bitartean.

Berarekin nagoela aurrean pareko bat dudala sentitzen dut. Ematen du gauza berdinak ikusten ditugula (badum pzz) eta horrek lasaitasuna ematen dit. Erraza da berarekin hitz egitea, nahiz eta beti izan naizen hitz gutxikoa.

– Seinale bat izan behar du. Zuk horrelakoetan sinisten duzu? – Galdetu dit halako batean.

– Ba egia esan ez. Nahiko koadrikularra naiz zentzu horretan.

– Ba nik bai. Uste dut horrelakoek zerbait adierazi nahi dutela. Garbi dagoena da, hemen geldirik egonda, ezer ez dela aldatuko; guztiak berdin jarraituko duela.

Ametsek esandakoak barruan zerbait eragin dit, baina ez dakit zer esan nahi duen zehazki. Buruari bueltak ematen jarri naiz, zer esan jakin gabe.

– Bueno, berandutu zaigu. Biharko deskantsatzea joan behar dugu. Kapitalismoak ez du barkatzen eta.

Horrela, kaleko iluntasunean barrena, etxerako bidea hartu dut. Gora begira jarrita, hor dago ilargia, bere osotasunean. Tarte batez hari begira geratu naiz, esna edo ametsetan nagoen jakin gabe.

_____________

Berriz ere ilun hasi du hurrengo egunak. Gainera, kalera ateratzean, soinu asko sentitu dut inguruan. Auto asko dabil eta jendea inoiz baino azkarrago ikusten dut nire ingurutik pasatzen. Beti bezala, euria ari du.

Tunelaren altuerara iristean seko geratu naiz bertara begira. Gizon batek nirekin egin du talka, haserre, baina ez zait berari ezer esateko hitzik atera. Oraingoan zerbait ikusten da zuloaren barrenean. Berdea dela dirudi, belardi bat edo antzeko zerbait dirudiela esango nuke. Ziur nago leku baten itxura duela. Sakelatik mugikorra atera eta argazki bat atera diot Ametsi bidaltzeko

Lanean ezin dut kontzentratu, burua astunegi sentitzen dut. Leihotik kanpora begiratu eta tantak lurrera nola erortzen diren ikusten dut. Oraindik 4 ordu geratzen zaizkit zulo horretatik ateratzeko. Tunela ikustera joan nahi dut, hor baitago, ordenagailuko pantailaz gain, orain arte jaso dudan argitasun bakarra.

– Zer, ba al zatoz garagardo bat hartzera? – Galdetu dit nagusiak lanordua amaitzean.

Ezin izan diot baietz esan. Agurtu besterik ez dut egin. Barrutik atera zaidan erreakzioa izan da, bat-batekoa. Nire barrenak badaki beste bide bat hartu nahi dudala. Horrela, etxera bidean jarri naiz.

Enegarrenez, tunelaren parera iristen ari naizela, bertan ikusi dut Amets. Geldirik dago, gorputza tunelera zuzendua duelarik. Irribarretxo txiki bat atera zait. Niregana biratu du burua hurbil sentitu didanean, eta beste irribarre konplize batekin erantzun dit. Bere ondoan jarri naiz, gorputza tunelera begira jarriz. Dena berde dago barruan eta eguzkitsu ikusten da bere ingurua.

– Joango al gara barrura? – Galdetu dit Ametsek.

Begietara begiratu diot, eskutik heldu eta, irribarre batekin ahoan, tunelera sartu gara biok elkarrekin.